Goudvis en het Cultuurdebat 1.0.

Geplaatst op maandag 25 mei 2009 12:06 door Olga Van Oost

Dàt het bestaat is al een verdienste. In ongeveer deze woorden had een journalist het onlangs over ‘Goudvis’, het zondagse programma op Canvas met kunstenaarsportretten. Het moet gezegd: in een tijd van overvloed en massa waar zogezegd alles mogelijk is, is het gebrek aan even zoveel opmerkelijk. Stuitend zelfs. De veelheid is niet democratisch noch divers. De goudvis die eenzaam in zijn bokaal rond zwemt, kan het meer symbolisch? Goudvis is echter meer dan alleen verdienstelijk. Het is bovenal goed. Mooi. En het neemt de tijd. Om kunstenaars echt te portretteren en een inzicht te krijgen in hun werk. Je wordt meegezogen in hun wereld of je krijgt alleszins de illusie. Met schijnbaar weinig moeite wordt duidelijk gemaakt waarom kunstenaars en kunst belangrijk zijn in een samenleving. Het is dus echt wel mogelijk om een kunstprogramma te maken dat toegankelijk en laagdrempelig is. Elke aflevering is op eenzelfde manier opgebouwd, maar de focus is steeds iets anders.

Gisteren was Guy Cassiers te gast. Hij wist me in een mum van tijd opnieuw te overtuigen van de zin van het theater, een overtuiging die ik niet meer dacht te bezitten. Cassiers had het op het einde van de uitzending ook over de rol van kunstenaars en kunst in de samenleving, een thema dat trouwens vorige week nog centraal stond op het Cultuurdebat 1.0. over de onverzoenbaarheid van kunst en beleid . Wat ik vooral van die avond onthoud, is dat het voor veel van de aanwezigen een verzuchting was om het eens niet te hebben over subsidies en allerlei beleidsinstrumenten om kunstenaars al dan niet in leven te houden, maar over inhoud en dus over de plaats van kunst in de maatschappij. De honger naar deze discussies is zo groot. Natuurlijk, op dergelijke avonden troepen doorgaans gelijkgezinden samen en ook de Goudvis-kijkers zullen elkaar van weinig moeten overtuigen. We moeten hier niet over jammeren. Het is een begin. Is het een begin? Meer waarschijnlijk is het een voortzetting van wat steeds is geweest, maar veel te weinig zichtbaar is. Dat is dan het mooie van televisie, dat het zichtbaar kan maken en dit hopelijk verder zal blijven doen.